Geen categorie · Review

Recensie: Je bent jong en je rouwt wat – Lisanne van Sadelhoff

Na in 2017 twee keer te zijn geconfronteerd met een verlies in mijn naaste omgeving, snakte ik naar iets of iemand om me te vertellen hoe dat gaat, rouwen. Het is niet dat er ergens een handboek was over hoe je met rouw moet omgaan, want natuurlijk is dat voor iedereen anders. Maar toch snakte ik naar punten van herkenning. Ik wou me begrepen voelen.

Nu, drie jaar na de twee verliezen, is er zoiets gekomen. Stipt op de driejarige ‘verjaardag’ van een van de overlijdens, vond ik in de winkel het boek ‘Je bent jong en je rouwt wat’ van Lisanne van Sadelhoff.

In deze blogpost deel ik mijn ervaringen bij het lezen van dit boek.

Waarover gaat het boek?

Toen haar moeder overleed, dacht Lisanne van Sadelhoff (1989) als een typisch kind van haar generatie: er is vast wel een handboek met een helder stappenplan waardoor ik rouwen snel van mijn to-do-list kan schrappen. Guess what: dat was er niet.

Wat er wel was: vrienden die zich prompt tot rouwdeskundigen ontpopten en haar liefdevol bombardeerden met wijsheden en clichés.

Soms schrok ze van wat ze zeiden (‘Gelukkig heb je de herinneringen nog’), of was het simpelweg te pijnlijk (‘Ik hoop dat je moeder rustig is gestorven’ NEE!!!), een andere keer hielp zo’n opmerking haar juist de dag door te komen (‘Je moeder is elke traan waard’).

Wat vond ik ervan?

Hoewel het overlijden van van Sadelhoffs moeder in een heel andere omstandigheid was dan het overlijden van mijn naasten, kon ik me enorm herkennen in de dingen die Lisanne neerschrijft in het boek. Het boek plakt dan ook vol met tabs, waarmee ik herkenbare citaten heb aangeduid.

“In het universum waar het leven doorgaat kunnen mensen je pijn doen. Onbedoeld. Maar daardoor niet minder pijnlijk.”

Ik kon me herkennen in het feit dat je je door je naaste omgeving niet altijd begrepen voelt, en dat je het gevoel hebt dat je zowat in je eentje achterblijft met dat intense gemis. Natuurlijk is dit niet zo en had ik altijd mijn lieve familie of lieve vriendinnen om op terug te vallen, maar na een tijdje krijg je het gevoel dat mensen verwachten dat je er al ‘overheen’ bent. Herinneringen, liedjes, uitspraken,… die me doen denken aan hun, kunnen nog steeds intens veel pijn doen.

“Wanneer begin je in de verleden tijd over iemand te praten, en tot wanneer klamp je je nog vast aan de tegenwoordige tijd?”

Lange tijd vond ik het moeilijk om dit alles een plekje te geven, en nog steeds is dit a work in progress, maar toch heb ik het gevoel dat dit toch al een beetje gelukt is.

Ook al voelt het niet zo, “de tijd ruimt verdriet een beetje op”, zoals van Sadelhoff het zegt in haar boek.

“Rouw is in staat om je op te slokken op momenten dat je het niet verwacht. Het enige wat je kan doen, is je laten opslokken. Dan laat de rouw je vanzelf wel weer een keertje los. Eventjes. En dat eventjes wordt een steeds langere ‘eventjes’.”

Het boek is enorm eerlijk geschreven, en is met momenten zelfs grappig (ja, ook dat was mogelijk!), maar het was vooral herkenbaar en troostend.

Dit boek is een aanrader voor wie herkenning zoekt in situaties van zwaar verlies en wie troost zoekt.

3 thoughts on “Recensie: Je bent jong en je rouwt wat – Lisanne van Sadelhoff

Leave a Reply to ohsrslybooks Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s